Waarom ik voor een vuurtoren koos als naam: Vinga
en waarom deze nieuwsbrief
Een nieuwsbrief. Ik hoor je al zuchten. Mijn mailbox wordt al overspoeld… En ik heb Facebook. Instagram. Linked-in. Mijn aandacht wordt al zo vaak weggekaapt.
Toch. En toch: een nieuwsbrief. Even geen algoritmes. Meta en zijn bazen beslissen sowieso al veel te vaak over wat we (niet) te zien krijgen. Even geen reclame. Geen “volgende” reel of filmpje of of…
Ik weet nog hoe we destijds allemaal begonnen zijn, als bloggers. Tot Facebook kwam. En de smartphone en de rest. Ik verlang terug naar traagheid. Maar ook naar uitwisseling.
Gewoon mijn wekelijkse update hier dus, over waar ik mee bezig ben, wat me geïnspireerd heeft, waar ik over nagedacht heb, wat me geraakt heeft.
Ja, er zijn thema’s, uiteraard. Het leven, de liefde, relaties, seksualiteit, erotiek. Het lichaam, en wat het ons wil vertellen. Schrijven, dat zeker ook. Het leven, en hoe we dat dan moeten doen, leven. Kunst. Poezie. Romans. Bezinning, bezieling.
Ik hoop dat je graag zal meedenken, meevoelen, zin zal krijgen om ook met iets aan de slag te gaan. Of om even stil te staan. Je te laten raken. Of soms gewoon keihard met je ogen zal rollen. Of lachen. Allemaal goed.
Ik wil graag wekelijks schrijven. Maar pin me er niet op vast. En ik hoop dat je zal reageren.
(Logo door Jacques Debroux)
Maar dus. Waarom ik voor een vuurtoren koos. Een vuurtoren als metafoor.
Vuurtorens staan stil. Ze hebben er alle vertrouwen in dat de schepen op zee zelf hun weg gaan vinden naar de haven. Of niet, en verder varen.
Vuurtorens schijnen. Ze zijn een baken van licht in de duisternis. Of bij storm.
Ze komen nergens tussen. Ze weten het niet beter.
Ze seinen: hier is het veilig. Hier vindt ge beschutting. En warmte en een goede plek om even bij te komen. Iets te eten. Goed te slapen.